1.01.2015

Bir deney parçası

Bir hamle beni diriltip gömüyor. Bir hamle varki beni nirvanaya ulaştırıp sonra yerin dibine sokuyor. Kadavra gibi hissediyorum kendimi. Sürekli gülen, enerjisi bitmeyen bir kız iken bazen insanlar hamleleriyle beni öldürüyor, sonra diriltiyor, öldürüyor ve diriltiyor. Bir sirkülasyon söz konusu. Ölmek ve dirilmek bir kısır döngüye ulaşıyor. Kendi hamlelerim sabırsızlanıyor. Oysa iyiliğe dair herşeye aşık olanım ben. Gülmek en nitelikli ilkelerimden. Peki neden parçalara bölünebilir bir kadavraya dönüştürülüyorum? Sonsuza dek gülebilecekken ben kadavra ediliyorum. Keşke sadece öldürülsem. Ben Tanrıya inanıyorum. Kadavraya dönüştürülmek bu yüzden eğreti geliyor olabilir. Yoksa ölümü kabul etmek çok yormuyor insanı. Neyse boynum tutuk. Hava -1 derece. Sevgi dolu bir araçla eve bırakıldım bu gece.