2.06.2014

Evrene

Bir reenkarnasyona ihtiyacım var. Ölüm olmalı ucunda. Gözlerimi kapadığımda vardığım o dinginliğe ulaşmanın bir yolu olmalı. Bunun ölüm olduğunu düşünecek kadar yitik beynim. Kimseye herhangi bir şey kanıtlama derdinde değilken insanların kendimi kanıtlama derdinde olduğumu söylediklerini duyup anlamayacak kadar beynim. Birinin Senden nefret ediyorum söylemini umursamayacak kadar yitik beynim. Sizden nefret ediyorum diyemeyecek kadar dilsiz ve umursamazım. Hakaret edecek kadar da aciz değilim üstelik. İşte bu yüzden eleştiri yeteneğimi yitirmemiş olamama seviniyorum ama akabinde oluşan reaksiyonu umursamayacak kadar da yoksunum. Ya da o kadar çok varım. insanların buna çıldırmalarına gülecek kadar varım. Garezsiz, egosuz, kendini beğenmişliği bir kenara atmışlığımla varım. Buna beyinsizlik diyorlar. Bunu kabul ediyorum. Toplumun benzeyişlerinden yoksun, umursamaz ve her şeyin hakkından gelebileceğimin farkına vardım varalı bana addedilen her şey kabulüm. Çünkü o gösterişlikten kendimi soyutlamış ve kabul edilenin dışında bir bireyim. Bundan gurur duyuyorum. Tek başına ve hür. Kimsesiz olmayı yeğlememdeki tek sebep; o pis kalıntılı insanların tortularını üstümde istemeyişim. Şimdi ölüm kadar çok yaşamayı umuyorum ve gerçekleri örtbas edenleri bir bir çiğnemeyi planlıyorum. 

2 yorum: